Costa Rica 

                                                                                    (uit Iguana varia 48)

In augustus 2000 waren mijn Vriendin Ilse en ik op vakantie in Costa Rica. We weten dat het een schitterend land is maar we gingen vooral voor de leguanen. We hadden een bezoek gepland aan de iguana zoo oftewel farm die opgericht is door Dagmar Werner en ook hoopten we veel leguanen tegen te komen in de nationale parken, in het wild!! Op 30 juli vertrokken we naar wat lijkt een waar paradijs op aarde, Costa Rica dus en op 2 augustus was het raak. In het dorpje Puerto Viejo de Sarapiqui zagen we een leguaan die dicht bij de twee meter zat, hij was reusachtig. In ieder geval was het de grootste leguaan die wij ooit gezien hebben. Hij lag rustig te zonnen op een dikke tak die boven de rivier de Sarapiqui hing, het was een prachtig gezicht. Hij lag lekker met zijn ogen dicht en stoorde zich nergens aan terwijl er rondom hem toch behoorlijk wat bedrijvigheid was. Vlakbij zijn favoriete ligtak ligt een aanlegplaats voor bootjes die naar Parque Nacional Tortuguero varen, een van de bekendste schildpadden broedplaatsen ter wereld. Die bootjes varen regelmatig op en neer met de nodige rumoer. Tegenover de aanlegplaatsen ligt een restaurantje waar we wat zaten te drinken en de mensen daar vertelden dat die leguaan daar elke dag zat. Gelijk toen ik hem zag, ging ik er rustig op af met mijn fototoestel in de aanslag. Eenmaal dichterbij maakte ik een foto, om daarna te proberen nog dichterbij te komen voor nog een foto. Toen ik dus echt dichtbij stond kon ik de leguaan niet goed zien, dus ik klom op een boomstronk en pakte de tak vast waar de leguaan op lag. Op datzelfde moment opende de leguaan zijn ogen en maakte ik een foto. Mission completed! Toen hij mij zo recht in mijn ogen aankeek, met een blik van wat maak jij me nou, realiseerde ik me dat ik toch wel heel dicht in het bereik van zijn staart stond dus sprong ik gelijk van die boomstronk af. Op je gezicht geslagen worden door een leguaan van rond de twee meter is niet echt handig op vakantie!! Na de leguaan van een afstandje nog een paar minuten te hebben bekeken, hebben we nog wat gedronken. Terwijl we zaten te drinken zagen we een vliegtuig aan de andere kant van de rivier sproeien. Er bleek zich daar een bananenplantage van Chiquita te bevinden en ze waren daar dus gif aan het sproeien. Deze leguaan ziet er magnifiek uit maar over een aantal jaren misschien niet meer. We waren heel blij een leguaan in het wild te hebben gezien maar met een beetje een nare bijsmaak gingen we verder op rondreis.

Vijf dagen later gingen we naar Orotina waar zich een Iguana zoo bevindt. Omdat ik pas donateur ben van de doelgroep was ik niet bekend met de naam Dagmar Werner, andere donateurs zijn dat waarschijnlijk wel omdat de Duitse biologe een aantal boeken/verslagen heeft geschreven die op de literatuurlijst staan. Ik kwam de naam voor het eerst tegen in de lonely planet. Bij de woorden iguana zoo werden Ilse en ik behoorlijk enthousiast!! Hier moesten we naartoe. Bij aankomst viel het echter toch enigszins tegen. Ik had persoonlijk verwacht dat het zwart...eh...groen zou zien van de leguanen en dat we ze werkelijk overal los zouden zien lopen maar dit was helaas niet zo. Ik had me van te voren voorgenomen met Dagmar Werner te spreken en de rest van de dag tussen de leguanen te gaan liggen maar het liep heel anders. Dagmar Werner was op onderzoek en dus niet te spreken en het aantal leguanen viel ook tegen. We hebben ongeveer een stuk of dertig volwassen leguanen gezien en deze zaten allemaal in een grote 'bak', met wanden van ongeveer anderhalve meter hoog. Ook stond er een groot 'konijnenhok' met een hoop jonge leguanen erin. Met het kleine beetje Spaans wat ik machtig ben en het kleine beetje Engels wat de zoobeheerder sprak werd het me op een gegeven moment duidelijk dat we een leguaan uit mochten zoeken om op te eten. De leguaan waar we mee op de foto staan was niet bestemd voor consumptie maar alle anderen wel. Hij noemde het 'gallina de palo' oftewel boomkip. Uiteraard hebben we hiervoor bedankt, ik moet er niet aan denken zeg! Eigenlijk een beetje hypocriet want kalfjes en biggetjes zijn ook best lief maar ja,i k ga toch geen leguaan aanwijzen om af te laten maken. Het was me nu ondertussen wel duidelijk geworden dat de leguanen in deze zoo gekweekt worden om opgegeten te worden. Volgens de beheerder was er een tekort aan vlees (lees leguanen) waardoor mensen vee gaan houden maar om dat vee te kunnen laten grazen worden er ontzettend veel bomen gekapt. Om deze houtkap tegen te gaan worden er in deze zoo dus leguanen gekweekt die als kipfilet naar de supermarkten gaat. Met de beheerder hebben we daarna een canopy tour gedaan wat helemaal te gek was! Je vliegt dan heel hoog aan stalen kabels door de bomen van het ene platform naar het andere. Op weg naar het eerste platform zagen we toch ook een paar 'wilde' leguanen van ongeveer een meter. Gelukkig hebben we ook een paar 'wilde' leguanen in de zoo gezien. Al met al was het toch een leuke dag.

Na het bezoek aan de Iguana zoo vertrokken we zuidwaarts naar Parque Nacional Manuel Antonio. In het vissersdorpje Quepos wat aan Manuel Antonio grenst hebben we veel zwarte leguanen gezien, ik weet niet welke soort(en). Ze zaten allemaal op en onder de vele rotsblokken die langs de 'boulevard' van Quepos liggen. Ze liggen te zonnen op die grote 'kiezels' en als je te dicht bijkomt schieten ze weg, je kunt ze dus niet van dicht bij fotograferen. Anders was het gesteld met een leguaan die we zagen op een strand van Manuel Antonio een paar kilometer verderop. Omdat Manuel Antonio een nationaal park is wordt er hier niet op de leguanen gejaagd. Hierdoor kun je ze makkelijk benaderen want ze zijn niet bang van mensen. Toen we even later gingen zwemmen was de leguaan verdwenen en was hij nergens meer te bekennen. We hebben een grandioze vakantie gehad en niet alleen vanwege de leguanen want Costa Rica is een schitterend land en een aanrader voor iedereen die van dieren en de natuur houdt. Wij vinden het zo mooi dat we dit jaar een reis gaan maken door,  weer Costa Rica....en Panama.

Iwan Lexmond                                                                                           

                                                                                 Nooit genoeg van Costa Rica !

Kort geleden zijn mijn vriendin Ilse en ik op vakantie geweest naar Costa Rica, voor de tweede keer. Op 10-8-2001 om precies te zijn, waren we in een dorpje dat Muelle de San Carlos heet. In alle dorpjes in Costa Rica, hoe klein ook heb je wel een paar soda's, dit zijn een soort van kleine restaurantjes of nee, eerder snackbars waar ze verschillende hapjes verkopen. Een van die soda's (met een grote leguaan op de muur geschilderd) heeft een eigenaar met een voor Costa Ricaanse begrippen een beetje vreemde instelling. De eigenaar van de soda, Carlos Garcia, heeft namelijk naast zijn soda een stukje land. Op dat stuk land zitten 450 leguanen! De eigenaar van de soda en het land ernaast is zelf verzot op groene leguanen. Hij heeft ooit twee koppeltjes meegekregen van Dagmar Werner de Duitse biologe uit het iguana park in Orotina, en heeft ze uitgezet op zijn eigen stuk grond. Hier liepen van nature al leguanen rond en van het één kwam het ander. Na een aantal jaren zag men op deze plek steeds meer leguanen en men zei dat er een hoop inteelt tussen moest zitten. Onlangs zijn onderzoekers op deze plek leguanen gaan tellen en onderzoeken. De conclusie was dat de leguanen in perfekte staat verkeren en dat ze hier in een ideaal biotoop zitten. Het moet wel zo zijn dat de leguanen het prima naar hun zin hebben anders blijven er niet zoveel op één plek hangen. Het nieuws dat het er 450 zijn is in Costa Rica in de krant verschenen op 16 juli j.l. Aan de voorzijde van de soda loopt een brug die over een rivier heen loopt. Over deze brug rijdt behoorlijk veel verkeer, maar de leguanen trekken zich daar niets van aan. Deze brug loopt precies over het landgoed van de soda eigenaar. De rivier deelt het landgoed van de man dus in tweeën. In deze omgeving groeit opvallend veel rode hibiscus waar de leguanen graag van eten. Ook worden de leguanen dagelijks gevoerd, door Carlos Garcia. Dit alles betaald hij voor het grootste gedeelte uit zijn eigen zak en voor een klein deel uit een collectebus die in de soda hangt. Deze collectebus hangt er voor mensen die een bijdrage willen leveren in de kosten die de man dagelijks puur uit liefhebberij maakt met het voeren van de leguanen. En dit is geen fabeltje, er staat achter in de soda een grote tafel vol met kool, bananen, uien,carambola's, papaya's en nog een paar groenten soorten die ik niet thuis kon brengen. We hebben op een gegeven moment gezien dat de man de leguanen ging voeren, hij gaf ze o.a. banaan met schil en al! De twee koppeltjes die uit Orotina afkomstig zijn, zijn zo tam dat ze op de man afkwamen toen deze met een hark waar bananen op lagen, tegen de boomtakken sloeg . De leguanen aten zo de bananen van de hark af. Dit alles heeft een grote indruk op mij gemaakt, helaas is deze man waarschijnlijk uniek in het omgaan met leguanen in Costa Rica, daar hij nog bijna elke nacht op moet staan om mensen weg te jagen die leguanen proberen te vangen. Al met al was deze 10e van augustus 2001 zeker de moeite waard.

Iwan Lexmond